Vrijwillig gedwongen

Verjaardag

Vandaag heb ik mijn verjaardag gevierd met een feestje. Ik kan me niet eens herinneren wanneer ik voor het laatst zo mijn verjaardag gevierd heb. Ik durfde het dit jaar aan omdat ik steeds meer begin te beseffen dat ik niet verantwoordelijk ben voor het plezier van anderen. Dat, en het feit dat mijn vrienden het over het algemeen zeer goed met elkaar kunnen vinden als ze elkaar voor het eerst ontmoeten. Gewoon bij elkaar in een kamer zetten met een kop koffie/thee en dat gaat vanzelf goed.

Ok, eerlijk gezegd was er vanochtend wel even paniek, zo'n gevoel dat het allemaal even te veel werd. Dat ik toch vanalles moest regelen met het presenteren van hapjes en drankjes enzo. Maar dat heb ik hard afgekapt. In het begin wel iedereen van koffie enzo voorzien, maar daarna gewoon gezegd: het staat dáár en als je ergens zin in hebt, moet je het gewoon zeggen. En dat ging dus ook heel erg goed. Het was enorm gezellig. En het is altijd leuk om te zien hoe verschillende vrienden op elkaar reageren.

Ondertussen is de boel opgeruimd, en geniet ik nog een beetje na met een glaasje heerlijke whisky die ik heb gehad, en waar ik stieken een stuk meer van gedronken heb dan ik normaal zou doen.

Leuker kunnen we het niet maken.

Zo, de belastingopgave 2008 is ook weer de virtuele deur uit. Zo vaak gebeurt het niet dat ik 700 euro verdien met een uurtje werk. Leuker kunnen ze het inderdaad niet maken.

The day after

Het viel allemaal heel erg mee - zoals verwacht. De avond van de VSSM die ik bezocht heb met vrienden B&W was ontzettend gezellig. Van te voren was ik toch wel wat nerveus, maar ik wist ook wel dat dit soort dingen nooit zo erg zijn als ik van te voren vrees.  Ik raakte niet overstuur, er was geen scene, het was gewoon heel erg leuk, babbelen met mensen waar je dingen mee gemeen hebt.

Ok, soms was het wel even moeilijk, als je stelletjes zag waarbij de een de ander een halsband om gespte, of aan de haren vasthield, dat soort kleine dingen. Dan komt toch dat enorme verlangen in me naar boven. Dat wil ik ook. Nou ja, niet eens specifiek die dingen, maar gewoon iemand om dat allemaal mee te kunnen delen. Maar goed, de enorme dijkdoorbraak van emoties die ik eventjes vreesde kwam niet. Het geeft me steeds een beetje meer vertrouwen om in de toekomst meer van dit soort dingen te ondernemen.

Goed, de avond zelf was dus erg leuk. Het was een erg leuke ruimte. Ik heb wel even de speelruimte bekeken toen er nog niemand bezig was; naar een spel van anderen kijken durfde ik dan toch nog niet aan. Maar ik heb gewoon zitten kletsen met een jong stelletje, over gewone dingen als werk en studie enzo, en in de loop van de avond kwamen we erachter dat we meer gemeen hadden dan we dachten. Zij studeerde hetzelfde als ik gedaan heb, had zelfs hetzelfde boek gebruikt, en hij heeft net als ik in het verleden veel judo en jiu-jitsu gedaan.

Met die twee voelde ik wel meteen een fijne klik. Het feit dat we ook vrij direct de democratie even opnieuw hebben ingericht (je mag alleen stemmen als je weet wat "altruïsme betekent") en dat als running gag de hele avond volhielden hielp ook wel. Erg leuke mensen, en ik hoop dat ze er de volgende keer weer zijn. Ik ga proberen er dan weer bij te zijn.

Puntje, Paaltje

Morgen is het zo ver. Dan ga ik voor het eerst met vrienden naar een bijeenkomst van de VSSM. Ik weet dat ik bij hen in goede handen ben, maar toch ga ik opschrijven waar ik bang voor ben, misschien dat het morgen dan meevalt.

Het is 3 jaar sinds de relatie met L. stuk liep en ruim een jaar nadat de D/s met Lamia klapte. Om te zeggen dat ik behoefte heb aan intimiteit is nogal een understatement. Ik ben bang dat als ik morgen allemaal mensen zie die samen gelukkig zijn, die samen BDSM kunnen ervaren, mensen met halsbanden en polsboeien, dat de frustratie van het alleen-zijn mij dan allemaal te veel wordt en dat ik dan nogal een scene maak, als mijn verdriet zich een weg naar buiten baant.

Ik weet dat er morgen de mogelijkheid is om naar een spel van anderen te kijken, als ik wil. Als je het me nu zou vragen, zou ik nee zeggen, omdat ik de gedachte al nauwelijks aan kan.

Soms word ik ook gewoon heel erg boos. Ik ben een leuke kerel; slim, grappig, lief. Waarom lukt het me dan niet een leuke dame te ontmoeten die dat niet alleen ziet, maar daar ook nog wat mee kan en doet? Goed, die bijeenkomst morgen is in ieder geval weer een stapje in een richting, en dan maar hopen dat het enigszins de juiste richting is.

Maar ik moet geen wonderen verwachten. Het succes morgen hangt er niet van af of ik een leuk iemand tegenkom of niet. Ik laat het wel over me heen komen, en dan zie ik wel.

Iets heel anders: Ik heb net Hellboy 2 gekeken, van dezelfde regisseur als Pan'r Labyrinth. En dat was er aan af te zien. Het is een geweldig mooie film qua aankleding, licht, geluid, soundtrack, tot aan de nok toe vol met allerlei fantasie-wezens. Zeker een aanrader dus!

O, en volgens mij wordt er binnenkort in mijn vriendengroep een huwelijk aangekondigd. Heb ik zo'n vermoeden...

De eerste mini is af

Mijn eerste mini is zowat af. Nog een klein beetje stukjes bijstippen en de base voorzien van wat kunstgras. Maar ik wilde hem wel alvast laten zien.

O, en mijn dat had vrijdag wel een SMSje gestuurd, een sms die ik niet gezien had omdat mijn telefoon stuk is, maar goed. Binnenkort toch maar poging 2.

Leuk, zo'n afspraakje...

"Hoe was jouw vrijdagavond, Mort?"
- "Goh, leuk dat je dat vraagt. Ik zal vertellen hoe mijn vrijdagavond was: die was namelijk hartstikke kut!"

Een paar dagen geleden kreeg ik ineens een berichtje van de vrouw waar ik al een tijdje mee bel en MSN; dat ze me miste. Ja, dat kan. Mijn telefoon is stuk en op het werk zijn ze niet echt gecharmeerd van MSN, dan kan het dus voorkomen dat we elkaar een paar dagen niet spreken.

Het was zelfs zo dat ze door het gebrek aan contact merkte dat ze naar me verlangde. Dat was onverwacht maar natuurlijk wel leuk om te horen. We moesten maar snel een afspraak maken. Donderdag, nee, toch maar vrijdag. Ok, prima, erg leuk, ik had er ook echt zin in.

Op het station had ik nog snel een klein doosje bonbons gekocht.
"Dat had je niet hoeven doen, Mort."
- "Weet ik, maar ik wou het graag doen, dus vandaar."

We hadden om 19:15 afgesproken op het station. Om 20:00 heb ik de chocolaatjes maar aan een vrouw gegeven die ook op iemand stond te wachten en ben ik naar huis gegaan.

O, er is vast een goede reden voor: miscommunicatie; mijn telefoon deed het ook niet; er kwam iets tussen; spoedgevalletje... Prima, ik zal ook gauw wel weer het begrip zelve zijn, maar vandaag ben ik gewoon boos. Bij thuiskomst ook geen mailtje of niks. En ondertussen moet ik maar weer veerkrachtig genoeg zijn om de teleurstelling te verwerken.

Het is bijna Valentijnsdag. Van mij mag Cupido lekker de kolere krijgen!

7 minuten

Pff, even bijbloggen zeg. Het is weer even geleden.

Ik mediteer weer. Het was er de afgelopen tijd een beetje bij ingeschoten, maar sinds een paar dagen probeer ik weer iedere avond een periode te zitten. En het grappige is dat ik blijkbaar een hele accurate interne klok heb. Letterlijk élke keer als ik het gevoel krijg dat ik er genoeg van heb voor die avond en ik op de klok kijk, zijn er exact zeven minuten verstreken. Nu is zeven minuten erg kort om de gedachtenstorm enigszins stil te krijgen, dus ik probeer wel wat langer te zitten, maar het verbaast me iedere keer weer. Wat ik nu al merk is dat ik denk: "ik heb geen zin meer. Ah, dan zijn er zeven minuten verstreken."

Soms is zeven minuten trouwens genoeg om tot wat inzicht te komen trouwens. Gisteren vroeg ik me opeens af waarom ik niet zo veel Blood Bowl speel als ik had gedacht. Ik had toen ik begon gerekend op een paar wedstrijden per week en een paar in het weekend, maar de afgelopen week heb ik zelfs helemaal niks gespeeld. Hoe kan dat? In die zeven minuten realiseerde ik me dat ik me zo hecht aan mijn teams, en aan mijn score, dat ik niet speel omdat ik bang ben te verliezen.

Blijkbaar is dat loslaten en vrolijk wedstrijden spelen en eventueel verliezen nog lastiger dan ik dacht. Er zullen altijd spelers zijn die beter zijn tactisch gezien, of gewoon meer geluk hebben. Als ik me daardoor laat tegenhouden, dan schiet het nooit op. Dus doen we binnenkort gewoon weer een poging, en ik zie wel. Het spel is gewoon leuk, ook als je verliest, en in het ergste geval doek je het restant van het team op en begin je een nieuw.

Vandaag heb ik voor een kapitaal aan verf uitgegeven en ik ben weer begonnen met het beschilderen van miniatuurtjes. Heerlijk priegelwerk en het zorgt ervoor dat ik niet direct uit verveling achter de pc hoef te kruipen na een dag werken. Er ligt een hele berg miniatuurtjes op me te wachten, maar ik ben begonnen bij de Chaos Warriors, en de Orc Cheerleader. Als ze klaar zijn zal ik wel wat foto's posten.

Zo komen ze er ongeveer uit te zien, is de bedoeling:

O, verder heb ik mijn fiets terug, negen maanden na mijn ongeluk. Hij rijdt nog steeds heerlijk. Ik heb er gisteren toen ik hem ophaalde een uur op gefietst. Ik dacht wel even naar het volgende treinstation te kunnen fietsen, maar dat viel toch even tegen. Mijn conditie is duidelijk niet meer wat ie geweest is.

Stom kudde-gen!

Mensen hebben een ingebouwd mechanisme dat afwijkende meningen onderdrukt, zo hebben wetenschappers recent aangetoont. Heb je een mening waarvan je weet dat die anders is dan de mening van de meerderheid, dan gaan er allerlei alarmbellen af in je hersenen. Misschien dat ik daarom zo veel moeite heb gehad dit postje te schrijven. Ik ben de tel kwijt geraakt hoe vaak ik er aan begonnen ben, enkel om na een paar regels alles maar weer te deleten. Of ik echt in de minderheid ben weet ik niet; misschien is het wel conditionering door de media, maar goed:

Ik val op zwarte vrouwen!!

Ik kan er niks aan doen. Ik vind alles aan zwarte vrouwen mooi. Hun haar, hun ogen met dat heldere oogwit, hun mond en lippen, hun huid die overal net een andere tint heeft, de vorm van hun gezicht, hun stem, hun manier van bewegen; alles, alles, tot en met het lijntje op hun voeten en handen waar het zwart overgaat op licht.

O, blanke meiden/vrouwen kunnen ook erg knap zijn, maar dat zie ik altijd meer afstandelijk. Van alle vrouwen die ik op een dag zie - in de trein, op het station, in de stad - herinner ik me 's avonds alleen de donkere. Op foto's van menigten springen zij er voor mij uit. Ze bevolken mijn dromen en fantasieën. Twee schitterend zwarte armen om mij - melkflessenwit - heengeslagen... zucht... Helaas lijken ze wel ondervertegenwoordigd in het SM-wereldje.

Ach, misschien is een zwarte naald in een hooiberg juist wel makkelijker te vinden dan een lichte.

PS: bonuspunten voor wie raadt wie die dame op de foto is.

De Kogel is door de Kerk

Een tijdje terug vroeg een vriendin of ik een keer mee wilde naar een bijeenkomst van de VSSM, een soort gezelligheidsvereniging voor sado-masochisten. Lang heb ik met dat idee geworsteld. Ik wil eigenlijk wel heel graag, maar aan de andere kant ben ik bang dat als ik daar ben emoties me zullen overweldigen. Vooral het verdriet en de pijn van het gemis als ik zie dat anderen SM wél op een fijne intieme manier kunnen beleven, en ik niet.

De afgelopen tijd is vaker gebleken dat de dingen waar ik me van te voren ontzettend druk om maak (valkuil #1) in de praktijk reuze meevallen. En het is natuurlijk ook een hele goede manier om contacten op te doen, en wie weet wel tegen die ene speciale vrouw aan te lopen. Maar ik moet er ook weer niet meteen teveel van verwachten (valkuil #2). Zie, ik ken mezelf ondertussen een beetje...

Er is in ieder geval een datum geprikt. Tot die tijd kan ik er naar toeleven, afwisselend vol bibbers en vol vertrouwen. Ik weet in ieder geval dat ik in goede handen ben, mocht het me wel allemaal te veel worden die avond, of naderhand.

Webcomic

Het was gelukkig niet alleen maar stressen op het werk. Ik heb ook een geweldige webcomic gevonden: xkcd.com. Zelf-omschreven als een strip over romantiek, sarcasme, wiskunde en taal. En ik vind hem briljant. Oké, de grappen zijn soms té nerdy voor woorden, maar dat is nou juist zo heerlijk. Collega M. heeft hetzelfde gevoel voor humor, en samen lachen we ons dood om de verwijzingen naar programmer-taal of wetenschapsgeschiedenis, terwijl sommige collega's maar wat vaag en niet-begrijpend kijken.

Zo vond ik deze heel erg hilarisch. Het geeft niet als je hem niet begrijpt, ik leg hem graag uit, maar daar is wel een stevige cursus relativiteitstheorie voor nodig.